Autor: Magdalena Nowak-Żelechowska

 

 

PROGRAM NAUCZANIA JĘZYKA ANGIELSKIEGO

 

zgodny z

 

 

Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017r.  w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego   

 

 

 

 

 

 

 

 

SPIS TREŚCI

 

1. Opis programu

1.1 Wstęp

1.2.Adresaci programu

1.3 Warunki procesu nauczania

1.3.1. Adresaci programu

1.3.2 Czas realizacji programu

1.3.3 Liczebność grup

1.4 Charakterystyka dzieci w wieku przedszkolnym

 

2. Cele nauczania

2.1 Cele edukacyjne- wymagania ogólne

2.2.Cele edukacyjne- wymagania szczegółowe

2.2.1 Cele dydaktyczne

 

3. Sposoby osiągania celów

3.1 Założenia metodyczne

3.2 Techniki nauczania

3.2.1 Nauczanie sprawności językowych

3.2.2 Wprowadzanie i utrwalanie słownictwa na zajęciach języka obcego

3.2.3 Propozycje gier i zabaw

3.3 Praca na lekcji

3.3.1 Podstawowe wyposażenie, materiały i pomoce dydaktyczne

 3.3.2 Organizacja lekcji

3.3.3 Stosowanie języka ojczystego na zajęciach

3.3.4 Korygowanie błędów w czasie lekcji

3.3.5 Formy pracy

 

4. Treści nauczania

4.1 Obszary tematyczne i leksykalne

4.2 Sytuacje i funkcje komunikacyjne 

4.3 Struktury gramatyczne

 

5. Opis osiągnięć ucznia

 

6. Ocena pracy i osiągnięć ucznia

7.Przykładowe scenariusze z podziałem na grupy wiekowe

Bibliografia

 

 

2 PROGRAM NAUCZANIA JĘZYKA ANGIELSKIEGO

1. Opis programu 

 

1.1 Wstęp

 

   Poniższy program dotyczy nauczania języka angielskiego i jest przeznaczony dla dzieci w wieku przedszkolnym (3-6 lat).   Program oparty jest na założeniach znowelizowanej podstawy programowej wychowania przedszkolnego, uwzględnia także założenia Europejskiego systemu opisu kształcenia językowego, najnowsze trendy w edukacji dzieci oraz praktyczne doświadczenia z pracy z małymi dziećmi. Program zawiera charakterystykę dzieci w wieku przedszkolnym, opis celów dydaktycznych i wychowawczych oraz sposoby ich osiągania, prezentację treści nauczania, propozycje dotyczące doboru materiałów dydaktycznych, przykłady ćwiczeń i  zabaw, oraz opis osiągnięć ucznia i sposoby ich sprawdzania. 

 

 

 

 

 

 

 

1.2 Koncepcja pedagogiczna 

 

   Dzieci w wieku przedszkolnym mają empiryczne podejście do świata, poznają go wszystkimi zmysłami; poszerzają swoją wiedzę i umiejętności głównie poprzez działanie, które zawsze jest pewną formą zabawy. Dlatego zajęcia językowe powinny dostarczać dzieciom jak najwięcej okazji do poznawania i przyswajania języka podczas aktywnego badania świata w formie zabawy. Ważne są ćwiczenia stymulujące wszechstronny rozwój dziecka. Powinny one zawierać elementy ruchu, dźwięku i obrazu.

 

1.3 Warunki realizacji założeń programowych

 

1.3.1. Adresaci programu

 

Program przeznaczony jest dla:

-nauczycieli języka angielskiego pracujących z dziećmi w wieku przedszkolnym

-rodziców, którzy powinni oni być świadomi tego, że nauka angielskiego w przedszkolu to przede wszystkim dobra zabawa. Jej celem jest uwrażliwienie dziecka na język obcy, uświadomienie mu, że jest on w dzisiejszym świecie elementem wszechobecnym. Rodzic może nawiązać współpracę z nauczycielem, aby dowiedzieć się, w jaki sposób  pracować z dzieckiem w domu.

 

1.3.2 Czas realizacji programu

 

   Niniejszy program przewidziany jest do zrealizowania na zajęciach 30-minutowych 5 razy w tygodniu. Z uwagi na to, że dzieci w wieku przedszkolnym  szybko się nudzą i zniechęcają, zalecane jest, aby zajęcia językowe nie trwały dłużej niż 30 minut. Zaś ze względu na krótkotrwałą pamięć dziecka, materiał realizowany w czasie lekcji nie powinien być zbyt rozbudowany. Ponadto, konieczne jest nieustanne powtarzanie i utrwalanie wprowadzonych już elementów.

 

 

1.3.3 Liczebność grup

 

   Optymalna dla pełnej realizacji programu jest mała liczebność grup do 15 dzieci. Jeśli grupy przedszkolne są liczniejsze, najlepszym rozwiązaniem jest podział. Jeśli nie jest możliwy, nauczyciel powinien jak najczęściej organizować zabawy i ćwiczenia z podziałem dzieci na mniejsze grupy. Dzięki mniejszej liczebności grupy, wzrastają efekty zarówno dydaktyczne, jak i wychowawcze, w większym stopniu możliwe jest zastosowanie indywidualnego podejścia do każdego dziecka oraz łatwiej jest utrzymać dyscyplinę.

 

 

1.4 Charakterystyka dzieci w wieku przedszkolnym

 

   Wiek przedszkolny uważany jest przez psychologów za krytyczny dla rozwoju jednostki. To okres najistotniejszych przemian rozwojowych we wszystkich sferach, czas kształtowania się osobowości i nabywania nowych umiejętności. Dzieci w tym wieku są bardzo emocjonalne, łatwo tracą poczucie bezpieczeństwa, szybko się nudzą. Jednocześnie, dzieci mają ciągłą potrzebę aktywności fizycznej i zabawy, lubią tańczyć oraz wykonywać prace plastyczne.

Stąd też, zajęcia języka angielskiego powinny być urozmaicone i  zawierać wszystkie wymienione elementy.

 

                 

 

 

 

          

2. Cele nauczania

 

2.1 Cele edukacyjne – wymagania ogólne

 Zgodnie z założeniem podstawy programowej ( rozporządzenie MEN z dn. 24 lutego 2017 r.) celem wychowania przedszkolnego jest wsparcie całościowego rozwoju dziecka. Wsparcie to realizowane jest przez proces opieki, wychowania i nauczania – uczenia się, co umożliwia dziecku odkrywanie własnych możliwości, sensu działania oraz gromadzenie doświadczeń na drodze prowadzącej do prawdy, dobra i piękna. W efekcie takiego wsparcia dziecko osiąga dojrzałość do podjęcia nauki na pierwszym etapie edukacji.

 

Nauczyciel języka angielskiego jest zatem zobowiązany realizować poniższe cele wychowania przedszkolnego:

 

 

 

Cele wychowania przedszkolnego

Realizacja celów na zajęciach języka angielskiego

1) wspomaganie dzieci w rozwijaniu uzdolnień oraz kształtowanie czynności intelektualnych potrzebnych im w codziennych sytuacjach i w dalszej edukacji;

rozwijanie sprawności językowych (głównie słuchania i mówienia), nauczanie słownictwa i języka funkcjonalnego i sytuacyjnego, stymulowanie komunikacji werbalnej i niewerbalnej, 

2) budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe;

uczenie się uprzejmego zwracania się do innych, pozdrawiania się i pomagania sobie wzajemnie, kształtowanie tolerancji wobec innych kultur, słuchanie opowiadań i analiza zachowań postaci z historyjek i bajek

3) kształtowanie u dzieci odporności emocjonalnej koniecznej do racjonalnego radzenia sobie w nowych i trudnych sytuacjach, w tym także do łagodnego znoszenia stresów i porażek;

stawianie dzieci w sytuacjach, w których muszą poradzić sobie z komunikacją w innym języku, stosowanie w zabawach i grach elementu współzawodnictwa

4) rozwijanie umiejętności społecznych dzieci, które są niezbędne w poprawnych relacjach z dziećmi  i dorosłymi;

praca w grupach, wspólne działanie w celu osiągnięcia sukcesu

5) stwarzanie warunków sprzyjających wspólnej  i zgodnej zabawie oraz nauce dzieci o zróżnicowanych możliwościach fizycznych i intelektualnych;

praca w parach, wspólne rozwiązywanie zadań, kształtowanie wzajemnego szacunku, stymulowanie zdrowego

współzawodnictwa podczas gier językowych

6) troska o zdrowie dzieci i ich sprawność fizyczną; zachęcanie do uczestnictwa w zabawach i grach sportowych;

nauczanie treści prozdrowotnych, gry i zabawy ruchowe

7) budowanie dziecięcej wiedzy o świecie społecznym, przyrodniczym i technicznym oraz rozwijanie umiejętności prezentowania swoich przemyśleń w sposób zrozumiały dla innych;

nauczanie treści przyrodniczych i społecznych, rozbudzanie wrażliwości wobec rówieśników z innych krajów, prowadzenie grupowych dyskusji, w których każde dziecko może wyrazić swoje zdanie

8) wprowadzenie dzieci w świat wartości estetycznych i rozwijanie umiejętności wypowiadania się poprzez muzykę, małe formy teatralne oraz sztuki plastyczne;

śpiewanie i pląsanie, zabawy rytmiczne, wierszyki i rymowanki, elementy dramy; rysowanie, kolorowanie, malowanie, wycinanki itp.

9) kształtowanie u dzieci poczucia przynależności społecznej (do rodziny, grupy rówieśniczej i wspólnoty

narodowej) oraz postawy patriotycznej;

kształtowanie szacunku wobec innych ludzi i tolerancji wobec innych kultur, refleksja nad tożsamością narodową

10) zapewnienie dzieciom lepszych szans edukacyjnych poprzez wspieranie ich ciekawości, aktywności i samodzielności, a także kształtowanie tych wiadomości i umiejętności, które są ważne w edukacji szkolnej.

rozbudzenie zainteresowania językiem angielskim i kulturą krajów anglojęzycznych, budowanie fundamentów wiedzy i umiejętności językowych, zachęcanie dzieci do aktywnego uczestnictwa w zajęciach, stymulowanie samodzielności w prostych pracach plastycznych, wykorzystanie najnowszych technologii w nauczaniu

11) kształtowanie u dzieci umiejętności czytania i przygotowanie dzieci do nabywania umiejętności pisania.

Przygotowanie dzieci do czytania wyrazów w języku angielskich metoda globalną, czyli traktowanie wyrazu jako całość, obraz; wykonywanie rozmaitych ćwiczeń rozwijających umiejętności grafomotoryczne dzieci

 

Zgodnie z Rozporządzeniem, należy przygotować dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym poprzez rozbudzanie ich świadomości językowej i wrażliwości kulturowej oraz budowanie pozytywnej motywacji do nauki języków obcych na dalszych etapach edukacyjnych.

 

 

2.2. Szczegółowe cele kształcenia

 

2.2.1 Cele dydaktyczne

 

  Dziecko kończące wychowanie przedszkolne i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej:  

 

1)  uczestniczy w zabawach, np. muzycznych, ruchowych, plastycznych, konstrukcyjnych, teatralnych; 

2)  rozumie bardzo proste polecenia i reaguje na nie; 

3)  powtarza rymowanki, proste wierszyki i śpiewa piosenki w grupie; 

4)  rozumie ogólny sens krótkich historyjek opowiadanych lub czytanych, gdy są wspierane np. obrazkami, rekwizytami, ruchem, mimiką, gestami.

 

Nauczanie języka angielskiego w przedszkolu ma zatem na celu przede wszystkim stworzenie atmosfery zabawy, która sprzyja nauce w przypadku najmłodszych uczniów, motywowanie dzieci oraz wykorzystywanie ich naturalnych predyspozycji do rozwijania umiejętności językowych. Nauczanie języka angielskiego ma wspomóc rozwój kompetencji komunikacyjnej dziecka, wdrażać dziecko do pracy w grupie, rozwijać wrażliwość dziecka oraz jego zdolności twórcze, a także umacniać jego wiarę we własne siły i w możliwości. 

 

   Nauczanie języka angielskiego w przedszkolu znacząco różni się od lekcji językowych w późniejszych latach edukacji szkolnej, bowiem koncentruje się na nauczaniu tylko dwóch sprawności należących do tzw. kodu werbalnego, opierającego się na słowie. Są nimi słuchanie i mówienie. 

 

   W zakresie umiejętności słuchania, celem jest oswojenie dzieci z brzmieniem języka angielskiego, prezentowanie poprawnej wymowy i intonacji. Należy dążyć do tego, aby dziecko  kończące przedszkole w zakresie rozumienia ze słuchu potrafiło rozpoznać brzmienie i melodię języka angielskiego, rozumiało proste polecenia nauczyciela i właściwie, werbalnie lub pozawerbalnie, na nie reagowało; rozpoznawało piosenki, wierszyki i rymowanki, rozumiało sens opowiedzianych historyjek, gdy są wspierane obrazkami, gestami, przedmiotami.  

 

   Rozwijanie sprawności mówienia zaś polega na zachęcaniu dziecka do powtarzania słów, zwrotów, prostych wierszyków, odgrywania prostych scenek komunikacyjnych. Należy jednak pamiętać, że w nauczaniu małych dzieci nadrzędną rolę przypisuje się rozumieniu ze słuchu; nie należy zmuszać dzieci do mówienia, respektując potrzebny im okres ciszy.

 

3. Sposoby osiągania celów

 

3.1. Założenia metodyczne

 

 Przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym powinno być włączone w różne działania realizowane w ramach programu wychowania przedszkolnego i powinno odbywać się przede wszystkim w formie zabawy. Należy stworzyć warunki umożliwiające dzieciom osłuchanie się z językiem obcym w różnych sytuacjach życia codziennego. Może to zostać zrealizowane m.in. poprzez kierowanie do dzieci bardzo prostych poleceń w języku obcym nowożytnym w toku różnych zajęć i zabaw, wspólną lekturę książeczek dla dzieci w języku obcym, włączenie do zajęć rymowanek, prostych wierszyków, piosenek, materiałów audiowizualnych w języku obcym.

 

   Podstawową formą nauki języka obcego dla tego poziomu wiekowego jest zabawa. W czasie zabawy dzieci opanowują język bezwiednie. Zadaniem nauczyciela jest pokazywać im, że język ten służy do przekazywania istotnych informacji, najpierw bardzo krótkich, jednowyrazowych, potem coraz dłuższych i bardziej złożonych. Wzorem i inspiracją do nauczania języka obcego powinno być to, w jaki sposób dzieci uczą się języka ojczystego.

6 PROGRAM NAUCZANIA JĘZYKA ANGIELSKIEGO

 Przyswajają go w sposób całościowy (holistyczny). Rozumienie wypowiedzi ułatwia im intonacja, mimika, gestykulacja oraz barwa i natężenie głosu. Na zajęciach angielskiego powinniśmy używać prostych, krótkich sformułowań, posługując się przy tym bogatą gestykulacją i mimiką.

 

 Dzieci posługują się językiem ojczystym w często powtarzających się sytuacjach i kontekstach, co prowokuje do używania tych samych słów i zwrotów. Należy stwarzać  sytuacje, w których dzieci powtarzać będą określone wyrażenia oraz powracać do wcześniej poznanych treści i tematów na zasadzie spirali, wzbogacając je o nowe elementy.

 

  Dziecko kształtuje swój język poprzez kontakty z najbliższymi osobami, obserwacje i badanie najbliższego mu środowiska. Należy stwarzać w klasie sytuacje zbliżone do tych, które dzieci znają z domu, z kontaktów z osobami dorosłymi i z rówieśnikami. Może to stanowić dobry punkt wyjścia do nauczania języka obcego. Sposób nauczania oparty na powyższych przesłankach nazywamy metodą naturalną.

 

   Niezwykle istotnym elementem nauczania małych dzieci jest oddziaływanie na nie przez obraz, dźwięk, rym i rytm. Kojarzenie brzmienia angielskich słów czy dłuższych wypowiedzi z ilustracjami, rymem lub rytmem pozwala dzieciom wypracować własny schemat pamięciowy - czyli własne sposoby kojarzenia. Uczenie poprzez kojarzenie dźwięku z obrazem charakterystyczne jest dla metody audiowizualnej.

 

   W nauczaniu dzieci w wieku przedszkolnym bardzo przydatną i jedną z podstawowych metod jest tzw. TPR (Total Physical Response), czyli metoda reagowania całym ciałem. Małe dziecko ma na początku nauki bardzo ograniczone możliwości powtarzania za wzorem. Często nie chce mówić, za to chętnie pokazuje to, że rozumie, wykonując polecenia. Dlatego pozwólmy dzieciom odnosić sukcesy, gdy na naszą komendę Run! biegną, czy gdy słysząc polecenie Touch your toes! dotykają paluszków u nóg.

 

  

   Aby treść zajęć językowych odnieść do doświadczeń i zainteresowań dzieci, oraz swobodnie dopasować program nauczania języka angielskiego do programu nauczania przedszkolnego, najkorzystniej jest stosować podejście tematyczne. Podejście to sprzyja procesowi uczenia się. Dzieci kojarzą słowa, funkcje, struktury i sytuacje z określonym tematem. Skojarzenie ułatwia zapamiętywanie, zaś nauka języka w realnym kontekście sprzyja zarówno zrozumieniu jak zapamiętywaniu.

 

 

3.2 Techniki nauczania

 

3.2.1 Nauczanie sprawności językowych

 

Nauczanie sprawności słuchania

  

Przykładowe techniki nauczania słuchania to:

-słuchanie nauczyciela z jednoczesnym reagowaniem na jego rutynowe polecenia tj. wstań, usiądź

-słuchanie i wykonywanie poleceń w ramach czynności plastycznych i manualnych, tj. pokoloruj, narysuj

-reagowanie całym ciałem (TPR) na usłyszane polecenia tj. skacz, klaśnij w dłonie

-wskazywanie właściwych przedmiotów/ilustracji – rozumienie ze słuchu

-ogólne rozumienie usłyszanej historyjki

-słuchanie historyjki i numerowanie ilustracje zgodnie z chronologicznym rozwojem wydarzeń       przedstawionych w tekście

-uzupełnianie obrazków w trakcie słuchania historyjki

-słuchanie muzyki i kojarzenie jej z tekstem w języku angielskim

 

 

 

 

Nauczanie sprawności mówienia

 

 Przykładowe techniki nauczania mówienia to:

-grupowe odtwarzanie usłyszanego tekstu wierszyka, rymowanki lub piosenki 

-indywidualne odtwarzanie usłyszanego tekstu wierszyka, rymowanki lub piosenki

-konstruowanie prostej wypowiedzi na bazie podanego wzorca

-odgrywanie ról w scence lub dialogu (role play)

-recytacja wierszyka, śpiewanie piosenki 

 

 

 

 

 

3.2.2 Wprowadzanie i utrwalanie słownictwa  

 

   Głównym źródłem słownictwa na lekcjach języka obcego na poziomie przedszkolnym są piosenki, wierszyki, rymowanki i opowiadania (stories), przekazywane w formie nagrania bądź przez nauczyciela. 

 

 Wierszyki i rymowanki to rodzaj tekstu, który może być stosowany w nauce języka dosłownie od pierwszych lekcji. Wykorzystując pary rymujących się wyrazów łatwiej zapamiętać większą liczbę nowych słów. Rymy mogą być także elementem występującym w grach utrwalających słownictwo, takich jak Memory czy Piotruś. 

LA PREDSZKOLI 19

Piosenki- dziecko uczy się ich bardzo szybko, pod warunkiem, że ich teksty są proste a muzyka dostosowana do jego upodobań. Piosenki przyczyniają się dodatkowo do umuzykalnienia dzieci, wyrabiają w nich poczucie rytmu. Istnieje wiele możliwości wykorzystania ich na lekcjach również w połączeniu z ruchem (TPR).

 

Słuchanie krótkich opowiadań. Historyjki powinny być bogato ilustrowane i pełne ruchu, a ich język jak najprostszy. Najlepiej, by treść i ilustracje dawały uczniom możliwość zaangażowania się w pokazywanie przebiegu zdarzeń.

 

 

 

 

Wprowadzanie słownictwa

 

-zastosowanie kart obrazkowych (flashcards)

Nauczyciel umieszcza karty w takim miejscu, żeby były widoczne dla wszystkich. Następnie wskazuje wybraną kartę i nazywa ilustrację, która się na niej znajduje.

 

-ilustrowanie słów gestami, mimiką i czynnościami

Nauczyciel wydaje komendę Run! i biegnie. Następnie mówi: Stop! i zatrzymuje się. To samo ćwiczenie przeprowadza razem z dziećmi pokazując czynności, jakie mają wykonać. Gdy dojdzie do wniosku, że uczniowie dostatecznie zrozumieli związek między danym słowem a czynnością, może ograniczyć się tylko do wydawania poleceń. 

 

-wykorzystanie ilustracji w podręczniku, na planszach obrazkowych lub plakatach

Słuchając opowiadania, dzieci patrzą na ilustracje. Wcześniejsza rozmowa w języku ojczystym na temat zilustrowanych wydarzeń pozwoli uczniom pełniej zrozumieć zwroty i wyrażenia pojawiające się w opowiadaniu.

 

-zastosowanie elementów otoczenia

Do prezentacji słownictwa nauczyciel może wykorzystać rzeczywiste przedmioty, takie jak zabawki, meble czy przybory szkolne.

 

 

Utrwalanie słownictwa

 

   Nauczyciel może korzystać z wielu tradycyjnych zabaw i gier, które pomogą dzieciom utrwalić poznane słownictwo. Może też stosować wariacje gotowych gier, dopasowując ich zasady do konkretnych wymagań, lub samemu wymyślać zabawy językowe. Oto przykłady gier i zabaw tego typu:

 

Głuchy telefon (Chinese whispers)

Dzieci siadają w kręgu. Nauczyciel lub jeden z uczniów szepcze wybrane przez siebie słowo lub wyrażenie osobie siedzącej obok. Ta, również szeptem, przekazuje je dalej. Ostatnia osoba wypowiada usłyszane przez siebie hasło.

 

Zgadywanka (Hide the flashcards)

Spośród kilku kart obrazkowych, z którymi dzieci uprzednio się zapoznały, nauczyciel chowa jedną za plecy. Dzieci muszą odgadnąć, która karta została schowana, podając odpowiednie słowo. Potem nauczyciel chowa następne, aż dojdzie do wniosku, że dzieci wystarczająco dobrze opanowały słowa.0

PROGRAM NAZANIA JĘZYKA ANGIELSKIEGO

Kółko i krzyżyk (Noughts and crosses)

Nauczyciel rysuje na tablicy planszę do gry w kółko i krzyżyk. Plansza składa się z dziewięciu pól (po trzy w każdym rzędzie). Nauczyciel pokazuje dzieciom dziewięć kart obrazkowych ilustrujących słownictwo wcześniej poznane. Dzieci wspólnie przypominają sobie słowa związane z kartami. Następnie nauczyciel umieszcza w każdym polu planszy jedną kartę, obrazkiem do tablicy. Każde pole ma przyporządkowaną cyfrę 1-9. Nauczyciel dzieli klasę na dwie grupy: You are noughts./You are crosses. Pierwsza grupa wybiera pole, podając odpowiednią liczbę. Nauczyciel odwraca kartę na wskazanym polu i pyta: What’s this? Jeśli dzieci udzielą poprawnej odpowiedzi, stawiają na danym polu swój znak: krzyżyk lub kółko.

 

 

 

Memory

Dzieci grają w tę grę w grupach 3-4 osobowych. Liczbę rozkładanych kart (mogą to być karty gotowe lub skopiowane przez nauczyciela i wycięte przez dzieci) zależy od poziomu znajomości języka graczy. Karty są ułożone obrazkami w dół. Zadaniem grających jest odnaleźć pary obrazków. Mogą to być rymujące się słowa, słowa o znaczeniu podobnym lub przeciwnym, przedmioty uzupełniające się, itd. Dzieci odkrywają kolejno po dwie karty. Jeśli odkryte karty nie stanowią pary, należy je z powrotem odwrócić i pozostawić na miejscu. Jeśli stanowią parę, gracz je zabiera, mówiąc głośno, co przedstawiają. Wygrywa ten, kto zbierze najwięcej par.

 

3.3.3 Propozycje gier i zabaw

 

   Gry i zabawy służą do doskonalenia różnych sprawności umysłowych, takich jak spostrzegawczość, uwaga, pamięć, umiejętność analizy i syntezy wzrokowej, zdolność porównywania i klasyfikowania. Stwarzają tym samym okazję do logicznego myślenia. Oprócz wartości edukacyjnych niosą ze sobą również wartości wychowawcze. Uczą zdrowej rywalizacji, pracy w drużynie i umiejętności przegrywania. Aby zabawa była dla dzieci ciekawa, powinna zawierać jak najwięcej elementów aktywizujących. Szczególnie użyteczne są zabawy w grupach o zróżnicowanym wieku i możliwościach uczestników. Stwarzają one okazję do wzajemnej pomocy i integracji.

 

Zabawy ruchowe

 

Say Hello with your hand (foot, nose)!

Gra utrwalająca słownictwo dotyczące części ciała Nauczyciel wydaje kolejno polecenia. Dzieci witają się w różny sposób. Podają sobie ręce, dotykają się stopami, łokciami lub nosami. Mówią przy tym: Hello head! Hello foot! itd. 

 

Now you are cars! Drive!

Gra utrwalająca wybrane czasowniki oraz tryb rozkazujący. Nauczyciel wydaje polecenia, aby dzieci wcielały się w zwierzęta i przedmioty, oraz wykonywały różne czynności. (Planes - Fly!, Balls - Bounce! Singers - sing!, Babies - Cry!) itd.

 

It’s stormy! Hide!

Gra sprawdzająca zrozumienie przez dzieci określeń pogody Dzieci ustawiają się wokół nauczyciela, tak by dobrze widziały, co za chwilę będzie robił. Nauczyciel mówi o pogodzie jednocześnie pokazując, jak można gestami i ruchami ją opisać.

-                     It’s cold - mówi kuląc się z zimna.

-                     It’s hot - mówi wachlując się ręką.

-                     It’s rainy - mówi udając, że trzyma parasolkę.

-                     It’s windy - mówi chwiejąc się i osłaniając od wiatru.

-                     It’s sunny - mówi zasłaniając oczy dłońmi przed słońcem.

-                     It’s stormy! Hide! - mówi kucając i zakrywając rękami głowę.

W innej wersji zabawy zamiast Hide! możemy krzyknąć Run away! Wówczas dzieci słysząc to polecenie powinny uciec pod ścianę.

 

A wardrobe flies!

Gra ruchowa sprawdzająca rozumienie wybranych słów. Sprawdzamy, czy dzieci znają następujące słowa oznaczające latające zwierzęta lub przedmioty: bird, plane, bee, parrot, helicopter, rocket, balloon, kite. Jednocześnie pytamy o to, czy mogą wymienić inne zwierzęta lub przedmioty, które nie latają, jak np. car, train, hamburger, doll, table, itd. Następnie prosimy dzieci by udawały, że latają, gdy słyszą zdanie A plane flies lub A bee flies i zatrzymywały się, gdy słyszą A doll flies lub A train flies.

 

Taboo

Gra ruchowa, wykorzystująca piłkę. Dzieci stoją w kręgu i rzucają do siebie piłkę, podając różne angielskie słowa w wybranej kategorii, np. Animals, Colours, Clothes. W każdej kategorii dzieci wraz z nauczycielem wybierają jedno słowo taboo. Jeśli dziecko, do którego skierowana jest piłka usłyszy słowo taboo, nie może złapać piłki.

 

Ø 22 PROGRAM NAUCZANIA JĘZYKA ANGIELSKIEGO

Zabawy ćwiczące spostrzegawczość i umiejętność kojarzenia

 

Green tickets, please!

Gra ćwicząca spostrzegawczość dzieci, znajomość nazw kolorów i umiejętność liczenia do 6. Przed zajęciami ustawiamy rzędy krzesełek, na każdym umieszczając kartkę z kolejną cyfrą od 1 do 6. W jednym rzędzie kartki są zielone, w drugim czerwone, w trzecim żółte, a w czwartym niebieskie. Rozdajemy dzieciom bileciki w czterech różnych kolorach (tych samych, co karteczki na krzesłach) z odpowiednią ilością kropek - od 1 do 6. Gdy dzieci wejdą do sali mówimy na przykład: Yellow tickets please! Wówczas wszystkie dzieci mające żółte bilety podchodzą do rzędu z żółtymi karteczkami i znajdują swoje miejsca po przeliczeniu kropek na bilecie. Przed zajęciem miejsca mówią np. I’ve got number 5.

 

A pig and a piggy bank

Gra ćwicząca rozpoznawanie znanych dzieciom przedmiotów i łączenie ich w kategorie w zależności od tego, na jaką głoskę zaczyna się słowo. Przygotowujemy rysunki przedstawiające znane dzieciom przedmioty. Przykładem jest zestaw 30 ilustracji :

-                     słowa zaczynające się od [p] pig, piggy bank, pencil, pear, parrot, picture

-                     słowa zaczynające się od [k] car, cat, clock, kite, clown, carrot

-                     słowa zaczynające się od [s] star, sock, sweet, sun, swing, sun

-                     słowa zaczynające się od [h] hippo, hat, hamburger, head, hen, heart,

-                     słowa zaczynające się od [d] dog, door, duck, dice, dress, doll

Grę zaczynamy od sprawdzenia, czy dzieci znają słowa, które się w niej pojawiają. Pokazując kolejne karty pytamy dzieci What’s this? Karty powinny być tak ułożone, by kolejno występowały te przedstawiające przedmioty, których nazwy zaczynają się od tego samego dźwięku. Karty z rysunkami przedstawiającymi przedmioty z zamieszczonej powyżej listy rozkładamy na podłodze. Ilość kart powinna być dostosowana do liczby dzieci. Prosimy pary dzieci, by chodząc po klasie zbierały obrazki tych przedmiotów, których nazwy zaczynają się od tego samego dźwięku. Jeśli dzieci jest więcej niż 10, możemy podwoić liczbę kart i przydzielić dwóm parom ten sam dźwięk. Grę wygrywa ta para dzieci, która najszybciej odnajdzie wszystkie wyrazy zaczynające się od danej głoski.

 

 

A car and a star

Gra ćwicząca rozpoznawanie rymujących się słów. Przygotowujemy karty przedstawiające przedmioty, których nazwy się rymują. Oto propozycja zestawu 26 kart: dog - frog, car - star, cat - hat, chair - bear, carrot - parrot, spoon - moon, head - bed, pen - hen, king - swing, cake - snake, duck - truck, lamp - stamp, flower – tower. Pokazując dzieciom kolejne karty sprawdzamy czy znają nazwy przedmiotów, które się na nich znajdują. Zwracamy uwagę na to, że każde słowo ma swoją „rymującą się parę“. Rozdajemy karty dzieciom. Pytamy wybrane dzieci: What have you got? oczekując odpowiedzi np: I’ve got a king. Gdy przećwiczymy już wszystkie słowa, poprośmy dzieci, by poszukały swojej pary. Gdy ją znajdą, niech podejdą do nauczyciela i powiedzą np.: I’ve got a spoon and I’ve got a moon.

 

 

 

 

KURS DLA PRZEDSZKOLI 23

Zabawy plastyczne i konstrukcyjne

 

 

Zabawa klockami

Let’s build a house. Nauczyciel dzieli dzieci na grupy. Każda grupa otrzymuje zestaw klocków oraz zadanie do wykonania. Nauczyciel: Build a big house. / Build a little house. / Build a big ship. / Build a little ship. / etc. Zabawę tę można przeprowadzić także w celu utrwalenia kolorów. Każda grupa dostaje zestaw klocków z przewagą danego koloru. Następnie nauczyciel objaśnia zadanie: Build a blue house. / Build a red ship. / etc. Po wykonaniu zadania, dzieci mogą przedstawić swoje prace: It’s a ship. A big ship. /It’s a ship. It’s little./ It’s a blue house.

 

Zabawa pamięciowa na bazie powyższego ćwiczenia:

Nauczyciel stawia zebrane prace w rzędzie. Jedno dziecko (ochotnik) opuszcza salę, bądź odwraca się plecami do nauczyciela. W tym czasie jedna praca zostaje schowana. Nauczyciel pyta: What’s missing? Dziecko udziela odpowiedzi.

 

Zabawa rozsypanką

Dzieci otrzymują koperty, w których znajdują się części układanki. Zadanie polega na ułożeniu rozsypanki i określeniu, co się na niej znajduje.

 

 

Zabawy przy muzyce

 

Fingers - Dance!

Przy akompaniamencie muzyki dzieci poruszają palcami, rękami, nogami, głową itd.

 

Stop! Show!

Nauczyciel włącza dowolną (odpowiednią dla dzieci) muzykę. Dzieci biegają po Sali, podskakują, tańczą. W pewnym momencie nauczyciel wyłącza muzykę, mówiąc Stop! Show! I pokazuje uczniom kartę obrazkową. Dzieci ilustrują wskazany obrazek za pomocą gestów lub odgłosów. 

 

 

 

3.3 Praca na lekcji

 

3.3.1 Podstawowe wyposażenie, materiały i pomoce dydaktyczne

 

 Warto, by nauczyciel zadbał, aby w sali znalazły się przedmioty używane często w toku zajęć. Bardzo przydatne mogą się okazać kolorowe plakaty z ilustracjami bajek, historyjek, karty obrazkowe , pacynki.

W pracy wykorzystujemy  odtwarzacz DVD lub komputer i rzutnik, umożliwiający wyświetlenie obrazów (np. animowanych historyjek) na dużym ekranie.

Nauczyciel uczący angielskiego w przedszkolu ma dużą swobodę w doborze pomocy ze względu na bogatą wyobraźnię dziecka, a także jego zamiłowanie do zabaw. Otoczenie przedszkolne powinno być źródłem inspiracji dla nauczyciela, gdyż stwarza możliwość wykorzystania zabawek, którymi dzieci bawią się na co dzień (np. piłeczka  posłuży do wielu ćwiczeń ruchowych, a klocki łatwo wykorzystać w zabawach konstrukcyjnych). Ponadto zabawki te mogą wielokrotnie zmieniać swe przeznaczenie i charakter.

DLA PRZEDSZKOLI 11

Spośród innych pomocy dydaktycznych, które mogą okazać się przydatne w czasie lekcji najważniejsze, to:

-podręcznik / karty pracy

-książka nauczyciela 

-zestaw płyt Audio CD do kursu angielskiego

-dodatkowe płyty z nagraniami angielskich piosenek, wierszyków, dialogów i historyjek

-karty obrazkowe (flashcards)

-karty do historyjek (story cards)

-plakaty, plansze obrazkowe, maty do zabawy 

-pacynki, maskotki

-programy multimedialne

 

 

3.3.2    Organizacja lekcji

 

-stałe elementy

Lekcja powinna mieć jasny dla dzieci przebieg i zawierać stałe etapy, takie jak powitanie (hello routine) i pożegnanie (goodbye routine). Można do tego celu wykorzystać wierszyki lub piosenki. Dobrze jest, by dzieci śpiewając piosenkę podały sobie w kółeczku ręce. Lekcję może też zaczynać i kończyć miła maskotka, która dzieciom kojarzyć się będzie tylko z lekcjami angielskiego.

-powtórki

Jednym z najważniejszych elementów w nauce języka obcego jest ciągłe powtarzanie i cykliczne powracanie do treści występujących na wcześniejszych etapach nauki, część każdej lekcji powinna być poświęcona powtórkom. Daje to szansę na utrwalenie materiału, a jednocześnie dzieci przekonują się, jak wiele już się nauczyły. Są z tego dumne i stanowi to dla nich motywację do dalszego wysiłku.

 -równowaga

Pamiętajmy, że dzieci mają dużą potrzebę ruchu i nie potrafią się skupiać na dłużej. Zadania, które w trakcie zajęć wykonują, powinny mieć zmienny charakter. Te, które są statyczne, jak np. rysowanie czy łączenie elementów, powinny przeplatać się z tymi wymagającymi aktywności ruchowej (TPR). Czynności wymagające chwili namysłu (układanie elementów w logiczne sekwencje) - z ćwiczeniami relaksującymi (śpiewanie piosenki czy odgrywanie scenki).

 

 

3.3.3 Stosowanie języka ojczystego na zajęciach

 

   Zwracając się do dzieci na lekcjach powinniśmy używać jak najwięcej języka angielskiego. Zwroty, którymi operujemy, powinny być jak najprostsze i często się powtarzać. Jednakże stosowanie angielskiego nie wyklucza możliwości używania języka ojczystego w czasie zajęć. Możemy posłużyć się językiem polskim wtedy, gdy jest to konieczne. Przede wszystkim dlatego, że jest to wczesny etap nauki, dzieci nie potrafią jeszcze budować dłuższych wypowiedzi, ani też rozumieć bardziej

skomplikowanych tekstów czy poleceń.

 

3.3.4 Korygowanie błędów w czasie lekcji

 

   We wczesnym etapie nauki języka obcego dzieci popełniają liczne błędy. Nauczyciel słysząc błędy uczniów powinien wnioskować, co sprawia im największe kłopoty i w umiejętny sposób prowadzić do wyeliminowania najczęściej pojawiających się błędów. Nie zawsze musi to oznaczać natychmiastowe poprawianie ucznia, zwłaszcza, jeśli dziecko mówi wierszyk lub śpiewa piosenkę. Najważniejszym celem nauki jest przekonanie ucznia, że język to przede wszystkim środek komunikacji. Jeśli więc dziecko odważy się mówić, nie należy go niepotrzebnie stresować. Błędy należy poprawiać w sposób dyskretny, używając błędnie wymówionego czy źle użytego słowa w innym kontekście.

 

 

 

 

 

3.3.5    Formy pracy 

 

Praca z całą grupą

Praca z całą grupą umożliwia organizowanie zadań polegających na reagowaniu całym ciałem, chóralnym odtwarzaniu piosenek i wierszyków oraz gier i zabaw pozbawionych czynnika rywalizacji. Sprzyja ona początkowym etapom przyswajania danego materiału językowego i pozytywnie motywuje dzieci, które boją się samodzielnych działań i indywidualnych wystąpień.

 

Praca w drużynach

Tę formę pracy stosuje się w ramach gier rywalizacyjnych (np. noughts and crosses). Dzięki niej dzieci uczą się współpracy w zespole, zasad pozytywnego współzawodnictwa, a także zdobywają umiejętność znoszenia porażki. 

 

Praca w grupach

Organizując pracę w grupach kilkuosobowych, możemy przeprowadzić takie zadania jak: gry planszowe, gry w karty, zabawy konstrukcyjne i plastyczne, przygotowywanie mini-scenek, prace projektowe itp. Ta forma pracy uczy dzieci funkcjonowania w grupie, dzielenia się pomysłami, przestrzegania zasad współpracy i rywalizacji. Ponadto, działając w grupie, dziecko czuje się pewniejsze i bezpieczniejsze.

 

Praca w parach

Praca w parach stwarza okazje do organizowania ćwiczeń typu role plays, polegających na odgrywaniu krótkich scenek i dialogów.

 

Praca indywidualna

Praca indywidualna, to zazwyczaj praca związana z wypełnianiem różnych ćwiczeń w podręczniku lub na kartkach rozdanych przez nauczyciela (rysowanie, kolorowanie, uzupełnianie, łączenie, itp.). Jest to forma pracy, która idealnie nadaje się do utrwalania i testowania umiejętności uczniów.

 

 

          

4. Treści nauczania

 

4.1. Obszary tematyczno - leksykalne

 

 Zakres materiału, liczba i poziom trudności słów zależy od grupy wiekowej oraz poziomu podręcznika wykorzystywanego w danej grupie uczniów. 

 

-kolory

-liczby 1-10

-członkowie rodziny

-zabawki

-zwierzęta

-przybory szkolne

-wyposażenie sali

-części ciała

-nazwy ubrań

-artykuły żywnościowe

-pomieszczenia w domu

-sprzęty domowe

-umiejętności umysłowe i ruchowe

-stany emocjonalne i uczucia

-codzienne czynności

-pogoda

-środki transportu

-zawody

-uroczystości i święta

 

 

 

 

 

 

4.2. Sytuacje i funkcje komunikacyjne

 

   Porozumiewanie się w języku angielskim w różnych sytuacjach życia codziennego oraz wyrażanie swoich myśli i uczuć jest fundamentalnym celem nauczania języka obcego. Przykładowe funkcje komunikacyjne, które mogą być wprowadzane na etapie edukacji przedszkolnej to:

 

-Witanie się i żegnanie (Hello, Hi, Goodbye, See you)

-Proszenie i dziękowanie (Give me ..., please, Come in, please, Thank you)

-Przepraszanie i wybaczanie (I’m sorry, Excuse me)

-Składanie życzeń okolicznościowych (Merry Christmas, Happy Easter, Happy Birthday)

-Przedstawianie siebie i innych (I’m ......., My name is ...., This is ..., It’s my mum)

-Podawanie wieku (I’m…)

-Wypełnianie i wydawanie krótkich poleceń (jump, clap your hands, open).

-Identyfikowanie zwierząt, przedmiotów (It’s a tiger, This is a ball)

-Identyfikowanie miejsca zamieszkania (dom, pokój)

-Opisywanie osób, zwierząt, przedmiotów (He’s tall, It’s big, It’s blue, It’s got a tail)

-Odpowiadanie na proste pytania dotyczące tożsamości i rzeczy posiadanych (Who are you? What’s your name? What’s this? Who’s this? Is it ...? Have you got ...?)

-Wyrażanie uczuć i upodobań (I like..., I love...)

-Informowanie o stanach emocjonalnych (I’m happy, I’m sad)

-Odpowiadanie na pytania dotyczące pogody, pory roku (It’s raining, It’s spring)

-Wyrażanie umiejętności (I can jump/I can’t fly)

-Opisywanie codziennych czynności (I get up)

 

 

 
 
4.3. Struktury gramatyczne

 

   Dzieci w wieku przedszkolnym nie są w stanie zrozumieć reguł gramatycznych ani analizować danej konstrukcji. W nauczaniu gramatyki w przedszkolu należy skupić się na przyswajaniu struktur, bez ich analizowania. Struktury gramatyczne powinny stanowić narzędzie do użycia poznanego słownictwa, w celu wyrażenia swoich potrzeb, opinii, preferencji, zadania pytań, opisania pewnych cech przedmiotów.

Przykładowe struktury gramatyczne, które mogą być wprowadzane na etapie edukacji przedszkolnej to:  -czasowniki: be, have got, can

-tryb rozkazujący

-czasy  Present Simple i Present Continuous 

-nazwy własne

-liczba pojedyncza /liczba mnoga regularna

-kolory, wiek, rozmiar

-przymiotnik dzierżawczy: my, your (his, her)

-liczebniki 1-10

-zaimki: osobowe: I, you, she, he, it, we, they ;wskazujące: this, that ;pytajne: what, who, where, when

NAUCZNIA JĘZYKA ANGIELSKIEGO

5. Opis osiągnięć ucznia

 

   W okresie edukacji przedszkolnej dziecko zdobywa dużo nowych umiejętności, również w zakresie nauki języka angielskiego – poznaje wiele nowych słów i struktur, nabywa umiejętności rozumienia ze słuchu oraz bardzo podstawowego porozumiewania się (komunikacja ustna). Podane poniżej osiągnięcia uczniów odnoszą się do umiejętności, jakie dzieci zazwyczaj zdobywają na koniec etapu przedszkolnego.

 

Wiedza

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

-rozumie proste polecenia i właściwie na nie reaguje

-rozpoznaje i nazywa w języku obcym pewne obiekty w najbliższym otoczeniu

-potrafi klasyfikować słowa w zestawy tematyczne

-potrafi podać przymiotniki o przeciwnym znaczeniu

-rozumie i wykorzystuje proste struktury gramatyczne

 

Umiejętności

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

-potrafi rozpoznać brzmienie i melodię języka angielskiego

-rozumie proste polecenia nauczyciela i właściwie, werbalnie lub pozawerbalnie, na nie reaguje

-powtarza proste zwroty często używane w klasie

-rozumie i nazywa obiekty w najbliższym otoczeniu

-rozpoznaje i recytuje wierszyki i rymowanki, śpiewa piosenki z repertuaru dziecięcego

-rozumie sens opowiedzianych historyjek, gdy są wspierane obrazkami, gestami, przedmiotami

-odgrywa krótkie scenki ćwiczone na zajęciach

 

Samodzielność w uczeniu się

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

-rozumie potrzebę uczenia się języka angielskiego

-jest wrażliwe na melodię języka angielskiego

-potrafi zrozumieć znaczenie słów z kontekstu (w piosence, historyjce, bajce)

-chętnie bierze udział w zajęciach i sam podejmuje wolę wykonania zadania

 

 

 

          

6. Ocena pracy i osiągnięć ucznia

 

6.1 Ocena globalna

 

   Monitorowanie postępów dzieci to niezwykle istotna część pracy nauczyciela uczącego języka angielskiego w przedszkolu. Systematyczne rejestrowanie postępów dziecka pozwala nauczycielowi obserwować zarówno efekty ściśle językowe (liczba zapamiętanych słów i zwrotów, wymowa czy prawidłowość wypowiedzi), jak i elementy pozajęzykowe (umiejętność słuchania i wykonywania poleceń, pracy w parach i w grupach, chęć niesienia pomocy innym, itd.).

Przykładowa karta obserwacji umiejętności dziecka :

 

Ocena umiejętności dziecka

 

Imię i nazwisko dziecka: …………………………………………………………………………………………………………………… za okres od ……………….. do ……..………

 

Umiejętność dziecka

Stopień opanowania umiejętności (1-5)

Rozumie polecenia nauczyciela

 

Umie wskazać i nazwać przybory szkolne

 

Umie liczyć od 1 do 5

 

Bierze aktywny udział w zabawach

 

Śpiewa piosenki i recytuje rymowanki

 

Uczestniczy w pracach językowo-plastycznych

 

 

 Można również stosować tak zwaną ocenę opisową, ujmując w niej wszystkie istotne elementy i podkreślając jak najsilniej osiągnięcia dziecka.

KURS DLA PRZEDSZK PROGRAM NAUCNIA JĘZYKA ANGIELSKIE

 

   Dziecko w wieku przedszkolnym czerpie motywację do nauki języka przede wszystkim z samych zajęć, jeśli są one wystarczająco atrakcyjne. Dodatkową zachętę do pracy może stanowić nagroda. Nauczyciel nie powinien jednak wynagradzać dzieci za ich osiągnięcia, lecz za wysiłek. Dzięki temu uczniowie, którym nauka sprawia trudności, mają szansę czuć się docenieni. Poza tym, warto pamiętać, że o wiele cenniejszy od samej nagrody jest dla dziecka fakt, że na nią zasłużyło, że jego starania zostały dostrzeżone.

 

 

 7.Scenariusze lekcji z podziałem na grupy wiekowe

 

Grupa 3-latki

Temat: Części ciała.

Słownictwo i struktury:

Hello!/Bye-bye!Eyes/ears/mouth/shoulders/knees/Toes/fingers/head

What’s this?

This is ...

Look!/Listen!/Touch ...

Well done!/Ve r y good!/Excellent!

Sit down./Stand up.

Show me ...

 

1.Piosenka Hello- śpiewanie i odgrywanie  treści

2.Rozgrzewka: nauczyciel wraz dziećmi siadają w kole na dywanie i  powtarzają nazwy części ciała

po angielsku

   3. Główna część zajęć -zabawa kartami obrazkowymi –Fishing- dzieci  łowią wędką karty obrazkowe, a następnie nazywają po angielsku części ciała przedstawione na rysunkach

4.Nauka piosenki Head, shoulders, knees and toes- dzieci uczą się śpiewać piosenkę i dodatkowo ich zadaniem jest jak najszybsze wskazanie części ciala, która została podana w utworze

5. Zakończenie zajęć- Piosenka Bye,bye Cheeky. Przyznanie dzieciom diamencików za pracę na lekcji oraz przyklejenie ich na Mapie Skarbów.

 

Grupa 4-latki

Temat: Family.

Słownictwo I struktury:

Mummy/daddy/baby/Grandpa/grandma/brother/sister/family

Blow a kiss./Where’s baby?/I don’t know!/ Thank you.

Pictures/A kiss for you.

Point to .../Be very quiet!/Stand up./Turn around./Clap your hands/Wave/Smile

1.Piosenka na powitanie: Hello Cheeky!

2.Rozgrzewka- nauczyciel siada z dziećmi na dywanie –nazywanie członków rodziny po angielsku

3. Główna część zajęć- Zabawa utrwalająca słownictwo : Memory. Dzieci grają w tę grę w grupach 6 osobowych. Karty są ułożone obrazkami w dół. Zadaniem grających jest odnaleźć pary obrazków. Dzieci odkrywają kolejno po dwie karty. Jeśli odkryte karty nie stanowią pary, należy je z powrotem odwrócić i pozostawić na miejscu. Jeśli stanowią parę, gracz je zabiera, mówiąc głośno, co przedstawiają. Wygrywa ten, kto zbierze najwięcej par.

4. Oglądanie i omówienie historyjki ‘It’s bathtime’.

5. Nauka piosenki „ Cheeky’s Jungle Gym”-jednoczesne śpiewanie i odgrywanie treści piosenki.

6. Zakończenie zajęć-- Piosenka  Bye,bye Cheeky. Przyznanie dzieciom diamencików za pracę na lekcji oraz przyklejenie ich na Mapie Skarbów.

 

Grupa 5-latki

Temat: I’m cold!

 

Jumper/coat/hat/scarf/T-shirt/ /dress/skirt/shorts/trousers/shoes/clothes

hot/cold

It’s a happy day.

Let’s jump/play.

I’ve got something for you/ I’m ready!

Jump up and down./Turn around.

Cheeky and Rory are going to the park./Let’s go.

It’s cold./I’m hot/cold.

Look at me!/This is fun!/ I’m taking my ... off.

Put your ... on./I put my ... on.

It’s hot/cold.

1.Piosenka na powitanie: Hello Cheeky!

2.Rozgrzewka- nauczyciel siada z dziećmi na dywanie –nazywanie części garderoby po angielsku.

3.Gra Find the clothes! Dzieci podzielone są na 4 drużyny. Każda grupa siedzi w kółeczku i ma przed sobą obrazki przedstawiające różne części garderoby. Nauczyciel mówi po angielsku nazwę ubrania, a zadaniem kolejnych dzieci z drużyn  jest znaleźć właściwy obrazek.

4. Gry w oparciu o program multimedialny Cheeky Monkey.

5. Śpiewanie piosenki Getting dressed i odgrywanie jej treści.

 6. Zakończenie zajęć-- Piosenka  Bye,bye Cheeky. Przyznanie dzieciom diamencików za pracę na lekcji oraz przyklejenie ich na Mapie Skarbów.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bibliografia:

 

§  Podstawa Programowa wychowania przedszkolnego dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz innych form wychowania przedszkolnego, Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 maja 2014r.

§  Załącznik nr 1 do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej zmieniającego rozporządzenie w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół z dnia 17 czerwca 2016 r. 

§  James Asher, Learning Another Language Through Action, Sky Oaks Publications 1988

§  Zofia Bogdanowicz, Zabawy dydaktyczne dla przedszkoli, WSiP, Warszawa 1990

§  Hanna Komorowska, Metodyka nauczania języków obcych

§  Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży, red. M. Żebrowska, PWN, Warszawa 1977

§  Wendy A. Scott, Lisbeth H. Ytreberg, Teaching English to Children, Longman, UK 1994

§  David Vale, Anne Feunteun, Teaching Children English, CUP, UK 1995

KURS DLA PRZEDSZKOLI 39 40